Verslag ronde 1

Bij ontstentenis van Ewout, hij hockeyt momenteel om de wereldtitel in Zuid-Afrika, is mij gevraagd verslag te leveren van de wedstrijd tussen Zuid Limburg 5 en ESV 4.

Met honderd man in een zaal schaken. Zuid Limburg 1 t/m 6 tegen de rest. Indrukwekkend stelletje schakers kunnen ze op de been brengen daar: De gemiddelde rating van alle 50 spelers lag boven 2021 !
Ter vergelijk: De gemiddelde rating van de 24 ESV-ers in die zaal was 1930 en die van onze zestien hoogst geratete met 2023 maar nipt boven die van vijftig van hen. Je zou dus kunnen stellen dat die club driemaal zo sterk is als de onze. Toch verloren wij slechts met 14 – 10. Maar dat kwam dan weer omdat zij steeds een lager team tegen ons opstelden. Aangezien ik in logica even sterk ben als in schaken, raakt deze redenering kant noch wal. Hier zijn mijn zetjes ter illustratie:

Na zet 21 biedt mijn tegenstander remise aan. Ik ga er dan vanuit dat ik beter sta, waarom zou je anders remise aanbieden ? En inderdaad, de computer geeft op 22.Pd2 +0.01 (diepte 32) in het voordeel van wit dus ik besluit terecht om door te gaan. Ik speel echter geen Pd2 maar begeef mij op glad ijs met De7 en nog 14 minuten op de klok. Niemand, zelfs mijn computer niet, kon toen bevroeden dat vier zetjes later de stukken terug in de doos en wij terug in de auto konden.
Is er een excuus ? Nee, dat niet maar misschien herinnert u zich het motto van Jules Welling zaliger nog over een goed verhaal dat nimmer de waarheid in de weg mag staan ?
Wij waren des morgens reeds om elf uur vertrokken vanuit De Lievendaal en uitgerekend op onze eerste wedstrijddag had Rijkswaterstaat de euvele moed gehad om de A2 op een tweetal punten af te sluiten. De route via Venlo was een half uur om dus togen wij langs Houthalen door de binnenlanden van het buitenland. Ik reed en opperste concentratie was vereist om alle kuilen in de weg te ontwijken. Mijn teamgenoten bracht ik fris en fruitig aan de start (zij verloren allen) maar zelf was ik begrijpelijkerwijs totaal uitgeput na deze reeks van ontberingen in den vreemde. In de speelzaal aangekomen bleek mijn tegenstander doof en tamelijk bijziend, twee zegenrijke eigenschappen bij de beoefening van het schaakspel. Geen honderd anderen konden hem afleiden. Hij zag ze niet, hij hoorde niks, hij schoof slechts bedachtzaam zijn stukken naar voren. Tegelijkertijd zat ik op het spreekwoordelijke puntje van mijn stoel te proberen mij niets te laten ontgaan van wat er speelde op de overige 49 borden. Zwaaiend naar bekende en onbekende schakers, somtijds mij een weg banend door de ietwat te krap bemeten zaal, dan weer denkend aan rivieren die traag door oneindig laagland gaan, want ja zo ben ik. Dit alles ontaarde na drie uur zwoegen op mijn zestiende zet (Lg5) in de eerste grove blunder. Hier had zwart met Lxf3 (uitschakelen verdediger, stap 1 of 2 ik kan dat nooit onthouden) hardhandig kunnen toeslaan door een stuk te winnen (Lxf3), maar hij streek met de hand over het hart en liet mij nog even begaan. Het ergste moest toen nog komen. Ik had al verteld dat we ploeterend door België tot hier gekomen waren, maar wist u dat Stein, hoewel officieel in ons land gelegen, zich daar weinig aan gelegen liggen laat ? Stein betekent steen in het Germaans en rond een uur of vier weerklonk er vanuit een aanpalende zaal opeens keiharde muziek of iets wat daar voor door moest gaan: Oktoberfest ! (Volgende maand is het 11 november en dan begint het carnavalsseizoen, wat dat betreft lijkt het Almelo wel: in Stein is altijd wat te doen..) Wij waanden ons in een Germanischer Bierkeller en mijn alziend oog spotte zelfs en(i)ge manskerels in Lederhose. De enige in de hele zaal die helemaal nergens last van had was, u raadt het al, mijn tegenstander. Oktoberfest ? Het zou hem worst wezen. Hij kwam om te schaken en geen Dirndldame kon hem daarvan afleiden. Een gevecht tegen de bierkaai, onmogelijk te winnen, ik had die remise aan moeten nemen, achteraf dan toch. Maar achteraf is mooi wonen dus met lood in de schoenen zijn wij huiswaarts gekeerd. Onderweg kwamen wij er nog wel achter dat de eerste bord speler van ons eerste team (Bas) iemand met een lagere rating getroffen had dan de eerste bord speler van ons vierde team (Kiran). Wij beraden ons thans op een gerechtelijke procedure teneinde langs die weg nog wat bordpunten te kunnen sprokkelen: het moet toch niet gekker worden !
Tot slot een laatste opvallend feitje: Siem aan het hoogste bord van Zuid Limburg 1 heb ik ooit bij het WLC toernooi een remise afgedwongen. Moet wel bij gezegd dat hij toen nog door zijn moeder in een kinderwagen voort werd geduwd.. Voor mij is inmiddels alle hoop verloren. Ik heb er geen verstand van maar een ding is mij wel duidelijk: Wij hebben weer een paar jeugdspelers in ons vierde team die tot grote hoogte zullen gaan stijgen. Let op mijn woorden. (Dan ga ik dat ook proberen.)

Als bewijs voor deze laatste stelling hier de partij die Tim speelde op bord 4. Pas heel laat in een pionneneindspel moest hij capituleren. Ik heb het een paar keer nagespeeld op de computer, maar veel van die pionzetjes krijgen pas tien zetten later betekenis. Voor mij begint het dan al snel te duizelen. Het mooie is dat Tim hier van leert en het gaat onthouden !

Tom Vennix aan bord 3 nam als enige een half punt mee uit deze ontmoeting en vertelt hierover het volgende: Na mijn tegenstanders derde zet was ik al uit boek, dus dat begon weer goed. Ik gebruikte veel tijd in de opening en kwam vrij slecht te staan, maar uiteindelijk mondde het scherpe middenspel uit in een betere positie voor mij. Helaas spendeerde ik te veel tijd aan het maken van slechte beslissingen tijdens het afwikkelen, dus toen mijn tegenstander remise aanbood na zijn 30e zet, heb ik deze maar geaccepteerd. Toen ik zijn aanbod accepteerde had ik nog ongeveer 20 seconden op mijn klok, tegen de 15 minuten van mijn tegenstander. Ik stond dan wel iets beter in de slotstelling, maar ja, zet 40 was nog niet écht in zicht.

Flip, onze interim teamleider, mocht op bord 6 aantreden tegen Bart Koelman. Bart bracht 243 ratingpunten meer in stelling en won.

Kiran aan bord 1 speelde tegen Fabian Miesen, de man met de hoogste rating in onze poule. Met 2138 in de vijfde klasse, ik denk dat Zuid Limburg graag eerste wil worden.
Hier hun partij:

U vraagt zich wellicht af waarom wij van het vierde onze partijen in zijn geheel plegen te publiceren. Dat heeft een aantal redenen. Ten eerste zijn onze partijen vanaf het begin leerzaam voor de doelgroep. Bij leerzaam moet u denken aan: van fouten kun je leren en niet aan: wat zou Carlsen hier gedaan hebben. Het vierde is een opleidingsteam, bedoeld om onze sterkere jeugdspelers ervaring op te laten doen met lange partijen in team- en competitieverband. Dat dat aardig lukt daarvan getuigt de doorstroming die momenteel plaatsvindt; in alle hogere teams zitten inmiddels wel enige jeugdige spelers en zeker niet aan de laagste borden. Bovendien wensen wij niet geassocieerd te worden met het begrip ‘geheime opening’ sinds daar in 1966 een geruchtmakende rechtszaak over gevoerd is die het land in rep en roer bracht. Openheid, duidelijkheid, voortvarendheid. Alles ten dienste van de bevordering van het edele spel dat schaken heet.

Ostap en Niranjana verloren hun partij helaas, maar Kirtin redde de eer door met de zwarte stukken op het achtste bord een 1841-er over de knie te leggen. Chapeau ! Ben benieuwd hoe hij dat deed. Eindstand: 6½ – 1½ en geen man overboord.
Zodra en indien de verslagen en partijen van mijn overige teamgenoten mij bereiken, zal ik u hiervan op deze plaats op de hoogte houden.

En jawel: Hier is de partij van Niranjana:

Ron van Hoogstraaten