HSC Helmond organiseert op zaterdag 12 september een jubileumtoernooi vanwege het honderdjarig bestaan. Negen ronden Zwitsers met een tempo van twaalf minuten plus drie seconden per zet. Voor inschrijving en alle overige informatie verwijs ik u door naar de website van de Helmondse Schaakclub.
Flip Stomps heeft dit jaar afscheid genomen als trainer van de jeugd. Hij heeft dit sinds de oprichting van de jeugdafdeling in 1998 gedaan en was zelden afwezig. Hulde ! Daarvoor werd op de ALV een speciale attentie door Nico namens het bestuur aan hem uitgereikt.
Na de zoveelste zomer boordevol met sportwedstrijden met verslagen in alle media moest ik tenslotte toch weer aan onze eigen denksportclub denken. Want we gaan we er toch, vol strijdlust en optimisme, weer tegenaan?
Tenminste: dat hoop ik. Maar ik twijfel.
Terugblikkend op het afgelopen seizoen snap ik best dat filmende en luidroepende verslaggevers en boeroepende of juichende toeschouwers niet in de buurt van ons edele spel gewenst zijn. Maar toch…Waarom dan niet zelden het andere uiterste ‘normaal’ lijkt te zijn op sommige momenten in onze club, ja zelfs structureel lijkt te zijn bij ons eerste team?…
Zelfs een verslag(je) op onze website kon er steeds vaker niet meer af. Ik noem maar één voorbeeld. Zo zag ik heel toevallig dat David Miedema, die ik mij nog herinnerde als (kort)broekie, gestimuleerd door een creatieve moeder, ooit eerder al voor het eerste team speelde, met wit Russisch speelde en na 3…d7-d6 rücksichtslos zijn paard op f7 offerde, en won! Maar zoals menig jong talent vertrok hij voor studie. Wel behaalde hij later de meestertitel. Gelukkig voor ons kwam hij nu terug. Natuurlijk werd onder luid gejuich, gevolgd door een extra editie op onze website de terugkeer van de verloren zoon feestelijk gevierd. Maar niet heus!!
Met de staart tussen de benen sloop het eerste team later doodstil de trap af naar een klasse lager. Voor een verslag van andere competities moest je doorgaans ook op de sites van andere clubs zoeken om er achter te komen hoe het was afgelopen. Tja… Moet ik dan gaan voetballen op Curacao of zo om nog eens te ervaren wat clubgevoel is? Iedereen (behalve schakers?) weet toch dat als je ‘er met zijn allen echt voor gaat’ dat dat extra goals en punten oplevert?
Denkend aan teamgeest is het minste wat ik kan verzinnen: zorg ervoor dat ELKE KEER dat een van onze teams een wedstrijd speelt duidelijk is, en liefst vooraf al, wie het VERSLAG schrijft.
Allemaal veel succes gewenst!
Na een goede lunch gaf ik bij de opening een beeld van onze club. Wij startten in de zeventiger jaren met vier spelers en namen deel aan het NS Stedentoernooi. Toen we in de prijzen vielen maakte de secretaris van de Bond bezwaar: We moesten lid zijn van een van de NS Sport- en Ontspanningsverenigingen. Dat werd SOVVE (‘Sport Ontspanning Voorwaarts Vereniging Eindhoven’). De voorzitter was trots: hij kreeg een schaakafdeling in de vereniging.
NS had meerdere vaste schaakontmoetingen, in Nederland met de Politiebond en PTT en in het buitenland met de Benelux en Zwitserland. De plaatselijke verenigingen waren ook actief, onder andere in het BERE toernooi.
BERE staat voor: Brussel (B) – Essen (D) – Rotterdam – Eindhoven.
Toen de spoorwegbonden de vierlandentoernooien invoerden, werden andere contacten gestopt. Wij namen waar mogelijk de contacten over, en kregen NS-leden uit heel Nederland. Het werd druk, bilaterale contacten met de Belgen, met Luxemburg, met Aken. En tijdens de Fluwelen Revolutie (eind 1989) wisten we de delegatie uit Tsjecho-Slowakije in Eindhoven onder te brengen in een slaaprijtuig en sinds die tijd hebben we vele jaren hun schaaktoernooien bezocht. De eerste generatie NS’ers is er inmiddels niet meer en we zijn weer terug bij af.
Openingswoord KarelWil de Laat leest de indeling voor.
Het toernooi omvat zeven ronden waarmee we verwachtten dat niet meerdere spelers gelijk op de eerste plaats zullen eindigen. En dat is goed verlopen, maar daarvoor waren wel alle zeven ronden nodig! Er deden zaterdag 22 schakers mee.
De winnaars zijn:
1. Jos Sutmuller 6 punten (foto: archief)2. Arda Çayönlü en Fred van Empel 5½ punt
Punten na ronde
1
2
3
4
5
6
7
Jos Sutmuller
1
2
2½
3
4
5
6
Arda Çayönlü
1
2
2
2½
3½
4½
5½
Fred van Empel
1
2
3
4
4½
4½
5½
Albert Coenen
1
2
2½
3½
4
4
5
Jan Toorman
1
2
3
3
4
5
5
Roland Robinson
1
1
1½
2
3
4
5
Hans Brave
½
1½
2
2
3
4
5
Joop Bongers
1
1
2
2
3
4
4
Jos Leenen
1
1
2
3
3
3
4
Ruud Jacobs
1
1
2
2
2
3
4
Tabel 1. laat het verloop van de stand in de tijd zien.
Een beknopt overzicht van de ontwikkelingen aan de kop van het klassement:
Behalve de drie toppers deden Albert Coenen en Jan Toorman het ook goed. In de derde ronde komen Fred en Jan aan de leiding met 3 punten met Jos en Albert op een half punt. In de vierde ronde wint Fred van Jan en blijft aan de leiding met Albert op een half punt. In de vijfde ronde speelt Albert tegen Fred remise, Fred blijft aan de leiding. De zesde ronde is beslissend: Fred – Jos 0 – 1. En Jos staat op 5 punten, maar Jan is ook geklommen naar 5 punten.
Tot slot de 7de ronde: Jos – Jan 1 – 0.
Pos
Naam
Prt
W
R
V
Score
Rtq
TPR
SRtq
1
Jos Sutmuller
7
5
2
0
6
2076
2178
2059
2
Arda Çayönlü
7
5
1
1
5½
1991
2060
1976
3
Fred van Empel
7
5
1
1
5½
1983
2070
1963
4
Albert Coenen
7
4
2
1
5
1908
2000
1886
5
Jan Toorman
7
5
0
2
5
1896
1924
1885
6
Roland Robinson
7
4
2
1
5
1871
1830
1869
7
Hans Brave
7
3
2
2
4
1817
1734
1827
8
Joop Bongers
7
4
0
3
4
1796
1717
1806
9
Jos Leenen
7
4
0
3
4
1721
1667
1726
10
Ruud Jacobs
7
4
0
3
4
1697
1625
1704
Met dank aan wedstrijdleider Wil de Laat en fotograaf Jos Sutmuller.
Karel Jeurissen
“Een gezellig toernooi, zo is schaken bedoeld.” – Jos Sutmuller.
Ludo wist in de finale van de interne competitie Boris Friesen in de tweede partij met de witte stukken te verslaan nadat zij in de eerste partij remise overeengekomen waren. Lees meer “Ludo Tolhuizen clubkampioen!”
Veteranenschaak Maastricht Pinksteren 2026 Jacob Perrenet
Ik heb vaak meegedaan aan het Limburg Open: ik woon in Maastricht, een kwartier fietsen over de Groene Loper naar de Geusselt. Oorspronkelijk keek ik vanuit de A-groep en later de B-groep wat meewarig naar die rij opa’s aan de zijkant, zelfs toen ik ook al leeftijdsgerechtigd was. Nu speel ik er graag, niet alleen omdat hun niveau steeg en het mijne zakte, maar ook omdat ik het geklaag over de lichamelijke en geestelijke achteruitgang gezellig vind en zelfs als therapeutisch ervaar.
Een paar keer won ik bij de veteranen, maar de laatste jaren werd het moeilijker. Tot mijn verrassing lukte het dit jaar weer wel, ondanks dat ik op papier (lees: qua rating) lang niet de beste was. Ik werd ongedeeld eerste met 5½ uit 7, waarvan twee halve punten door een bye. Zonder byes was mijn score waarschijnlijk minder geweest, want zeven ronden in vier dagen is me inmiddels te zwaar. Ik ontmoette drie spelers met een rating boven de 2000 en maakte maar liefst 2½ punt tegen hen.
Hierbij de partij tegen Matthijs Dijkstra (rating 2042), eindelijk weer eens een avontuurlijke rommelpartij, zoals ik ze het liefste speel. Matthijs had wit en vooraf had ik gezien dat hij een degelijke Engelse Opening speelt (c4). Ik besloot de voetsporen van de extravagante speler Michael Basman een stukje te volgen. Hij is één van mijn schaakhelden (nog bedankt voor het boek, Ludo).